Θεραπεία
Αρχικά σκοτεινό, ήσυχο περιβάλλον.
Σε σοβαρές περιπτώσεις παραπομπή σε ΩΡΛ/κή κλινική για εισαγωγή και νοσηλεία με ορό.
Κατά κανόνα συμπτωματική θεραπεία με τη μορφή αντιεμετικών είναι απαραίτητη στην οξεία φάση, αλλά μετά θεωρείται ότι θα μπορούσε να καθυστερήσει την ανάρρωση.
Γι’ αυτό διακόπτονται αμέσως, μόλις παρουσιάζεται βελτίωση.
Έχει διαπιστωθεί ταχύτερη υποχώρηση των συμπτωμάτων με τη θεραπευτική χορήγηση μεγάλων δόσεων κορτιζόνης.
Aρχικά 8 mg βηταμεθαζόνης ενδοφλέβια, που συνοδεύεται από δισκία πρεδνιζολόνης 50 mg x 1 για πέντε ημέρες, στη συνέχεια σταδιακή μείωση τη δόσης και διακοπή σε διάρκεια πέντε ημερών.
Κατά κανόνα ο ίλιγγος υποχωρεί περίπου σε 1 εβδομάδα, αλλά παρουσιάζεται προοδευτική βελτίωση σε διάρκεια μηνών.
Συχνά στη μετέπειτα πορεία εκδηλώνεται κόπωση και ίλιγγος, που εκλύεται πιο εύκολα.
Όσο πιο γρήγορα το επιτρέπει η γενική κατάσταση, ισχύει η σωματική δραστηριοποίηση με κινησιοθεραπεία σύμφωνα με πρόγραμμα για ‘’αιθουσαία αποκατάσταση’’:
* Προσηλώστε το βλέμμα σε ένα αντικείμενο σε απόσταση 2 μέτρων.
* Τινάξτε το κεφάλι, αρχικά αργά, μετά γρήγορα για περίπου 15 δευτερόλεπτα, χωρίς να πάρετε το βλέμμα σας από το αντικείμενο.
* Κάντε το ίδιο σε καθιστή θέση, μετά σε όρθια με ελαφριά υποστήριξη, μετά χωρίς υποστήριξη, μετά βαδίζοντας.
* Σταθείτε όρθιοι και κλείστε τα μάτια και τινάξτε το κεφάλι μπροστά και πίσω για 15 δευτερόλεπτα.
* Σταθείτε όρθιοι και, έχοντας προσηλωμένο το βλέμμα στο αντικείμενο, κουνείστε γρήγορα το κεφάλι πάνω και κάτω.
* Σε περιπάτους στρέψτε το κεφάλι από τη μία πλευρά στην άλλη.
Είναι σημαντική η φυσική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένων των περιπάτων, της σωματικής άσκησης, αφού ο ασθενής δεν μπορεί να ξεκουραστεί, όταν πρόκειται για ένα γενικό αίσθημα ιλίγγου.
Αν δεν ακολουθήσει ενεργητική αποκατάσταση, διαπιστώνεται σε πολλές περιπτώσεις στη μετέπειτα εξέλιξη νόσηση από άγχος ή κατάθλιψη.
Φαρμακευτική αγωγή
Αντιισταμινικά
Μεκλοζίνη.
Προμεθαζίνη.
Διάφορα αντιεμετικά
Στεροειδή
Βηταμεθαζόνη.
Πρεδνιζολόνη.
